عشق یعنی با خدا تنها شدن...

بگو عاشقی تا سلامت کنم.....تمام دلم را بنامت کنم.....

                                                                  حافظا. یار من آنجاست حواست باشد
                                         او نشان کرده ی اینجاست حواست باشد

                                         یار من موی سرش قیمت صد شیرین است
                                          قصه اش قصه ی لیلاست حواست باشد

                                           گر چه بدجور شکسته ست دل تنگ مرا
                                          همچنان شاه غزل هاست حواست باشد

                                        حرف یک عشق قدیمیست که برعکس شده
                                             درد من درد زلیخاست حواست باشد

                                     آنچه فرهاد نوشته ست به روی بیستون تو....
                                           شرح یک روز غم ماست حواست باشد

                                        همه ی دلخوشی و زندگی ام بودن اوست
                                                 برود آخر دنیاست حواست باشد

                                             نگذاری احدی تیشه به رویت بزند!!!
                                          شیشه عمر من آنجاست حواست باشد.
نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم آبان 1393| ساعت 1:5| توسط محمد صادق شهریزی| |

اسمش شد مــــــــــــــــــــــــد!!

شلــــوار لــــــــــــی را برایمان فرستادند، اوایل زیاد هم بد نبود...

بعد شد آفــــــــــــــــــت غیــــــــــرت و حــــــــیا

پسرانه اش از بالاکوتاه شد و دخترانه اش از پایین

چادر شد مانتو های بلند، مانتو ها ذره ذره آب رفت...!!

حالا دیگر باید آن را بلــــــــــــــــــوز نامید

چادر چادری ها هم کم کم تبدیل ب شنل شده

یا انقدری نازک ک بودنش طعنه ایست ب نبودنش

حالا دیگر شلـــــوار جایش را ب ساپــــــــــورت داده

روسری ها هم ک از عقب و جلو اب رفته!!

مانده ام فردا فرزندان این نســــــــل هنوز هم

مــــــــــــادر

را اسوه پاکی و

پـــــــــــــدر

را مظهر مردانگی میدانند؟؟

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم آبان 1393| ساعت 19:7| توسط محمد صادق شهریزی| |


     ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﭼﻪ ﺑﯿﺮﺣﻤﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
     ﻋﺎﺷﻘﻢ ﯾﮏ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
   ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﮐﺎﺭ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺖ ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ﻧﺒﺎﺵ
     ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
    ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﺩ
     ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ.. ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
      ﻟﺐ ﻣﺮﺑﺎ، ﭼﺸﻢ ﻋﺴﻞ، ﺧﺎﻣﻪ ﺑﻨﺎﮔﻮﺵ ﻣﻨﯽ
      ﭼﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﺎ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
    ﭼﺎﯼ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻡ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﯿﺸﻢ ﻧﯿﺴﺘﯽ
   ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
    ﺑﻐﺾ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﺎﻧﺘﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ
        ﺑﺎﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
     ﮔﺎﻩ ﻣﻦ، ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮﯾﯽ
    ﻟﺮﺯ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻖ ﻫﻖ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
    ﮔﻞ ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﻡ
      ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
  ﻧﻪ ! ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﮐﺴﯽ ﺟﺎﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ
      ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﺴﺘﯽ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﺪﺍﻧﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !
       ﻋﺎﻗﺒﺖ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ
   ﺍﺷﮏ ﺷﺎﯾﺪ.. ﺷﮑﻮﻩ ﺍﯼ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ، ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ﻋﺰﯾﺰ !

                    همین.....

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم آبان 1393| ساعت 18:13| توسط محمد صادق شهریزی| |


به اندازه زیبایی درختان پر شکوفه....

   ....دوستت دارم!

                ....قسم به حقیقت دنیا....

                        قسم به راز گل سرخ

                            قسم به زیبایی بنفشه ها

                                    قسم به تنهایی هام

                                            دوستت دارم!!!

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم آبان 1393| ساعت 18:9| توسط محمد صادق شهریزی| |

 

 

سلامتی روزی که
به مامان بابام بگن غم آخرتون باشه جوون خوبی بود
سلامتی روزی که بخاطرم مطلب بزاری ولی نباشم لایک کنم
سلامتی روزی که صدام کنی ولی نتونم جواب بدم
سلامتی روزی که پی امی که بهم بدی ولی دیگه خونده نشه
سلامتی روزی که دلت واسه قهرام تنگه واسه خنده هام ولی دیگه نیستم
آخریشم سلامتی روزی که تو میای سر مزارم و من خاک زیر پات شدم....
ب سلامتی روزی ک
اسمم بیاد رو لب رفیقام
پوزخند بزنند و با پشت دست اشکاشونا پاک کنند و بگن
هی....کی فکرشا میکرد؟
دلت برا خنده هام تنگ میشه...
دلت برا قهر کردنام تنگ میشه...
دلت واسه خل و چل بازیام واسه مسخره بازیام تنگ میشه...
ب امید اون روز

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم مهر 1393| ساعت 11:44| توسط محمد صادق شهریزی| |

                                                           ایـن روزهــا....
                                           دروغ گفتــــن را خــــــوب یـاد گرفتــــــــــه ام
                                                   حــال مـ ــن خــــــــوب است
                                                           خــوبِ خــوب
                                      فقـط زیــــاد تا قسمتــی هــــوای دلــ ــم طوفــــانی
                                         همــراه با غبـــارهـای خستگـــــــــــــی ست
                                                          و فکـر مـی کنـــم
                                                            ایـن روزهـــا...
                                 خــدا هـم از حـــرف هـای تکـــ ــراری مــ ــن خستـــه است
                                        چـه حــس مشتـرکـــی داریــم مــ ــن و خـــدا
                                                                 او...
                                        از حــرف هـای تکـــ ـــراری مــن خستـــه است
                                                               و مـــن...
                                            از تکـــ ــرار غـــــم انگیــز روزهــــایم...

نوشته شده در چهارشنبه یکم مرداد 1393| ساعت 12:42| توسط محمد صادق شهریزی| |

                                 هر چه این احساس را در انزوا پنهان کند

                            می تواند از خودش تا کی مرا پنهان کند؟

                           عشق، قابیل است؛ قابیلی که سرگردان هنوز

                              کشته خود را نمی داند کجا پنهان کند!

                      در خودش، من را فرو خورده ست، می خواهد چه قدر

                                ماه را بیهوده پشت ابرها پنهان کند؟!

                            هرچه فریاد است از چشمان او خواهم شنید!

                             هر چه را او سعی دارد بی صدا پنهان کند...

                           آه!، مردی که دلش از سینه اش بیرون زده ست

                            حرف هایش را، نگاهش را، چرا پنهان کند؟!!

                             خسته هرگز نیستم، بگذار بعد از سال ها

                              باز من پیدا شوم، باز او مرا پنهان کند..."

                                        محمدصادق شهریزی..

نوشته شده در دوشنبه سی ام تیر 1393| ساعت 0:2| توسط محمد صادق شهریزی| |

عبدم ولـی عبـد گنه‌کار
هم روسیاهم هم گرفتار
معبود من ای حیّ دادار
من بنـدۀ عاصی، تو غفار       الغوث خلّصنا من النّار
دستـم بگیــر از پا نشستم
یک عمر عهدم را شکستم
عفو تو باشد بـود و هستم
یارب تو آبرویم را نگهدار     الغوث خلّصنا من النّار
من خستــه از بـار گنـاهم
مویــم سفیـد و روسیـاهم
این عفو تو این اشک و آهم
بـاز آمـدم با جرم بسیار      الغوث خلّصنا من النّار
اگـرچـه مستحـق نـارم
روزم شده چون شام تارم
مولا علی را دوست دارم
بـر حـرمت حیـدر کرّار        الغوث خلّصنا من النّار
یا سیـدی تـا زنـده هستم
از عفو تـو شرمنـده هستم
شرمنده زین پرونده هستم
خواندم تو را با این دل زار     الغوث خلّصنا من النّار
از جرم بسیارم چه گویم؟!
حتـی نیاوردی بـه رویم
پیوستـه دادی آبــرویم
در بین خلق ای حیّ دادار     الغـوث خلّصنا من النّار
یـارب یـارب یـا الهـی
بر جرم سنگینم گواهی
من بی‌پناهم تـو پناهی
من معصیت‌کارم تو ستّار      الغوث خلّصنا من النّار

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393| ساعت 18:56| توسط محمد صادق شهریزی| |

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم.

همان یک لحظه اول ،

که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ،

جهان را با همه زیبایی و زشتی ،

بروی یکدیگر ،ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

که در همسایه ی صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ،

نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم ،

بر لب پیمانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین

زمین و آسمان را

واژگون ، مستانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

نه طاعت می پذیرفتم ،

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،

پاره پاره در کف زاهد نمایان ،

سبحه ی، صد دانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،

هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،

آواره و ، دیوانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان ،

سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

پروانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،

تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،

گردش این چرخ را

وارونه ، بی صبرانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم.

که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنۀ این علم عالم سوز مردم کش ،

بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ،

در این دنیای پر افسانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم .

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و ،

تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد،!

و گر نه من بجای او چو بودم ،

یکنفس کی عادلانه سازشی ،

با جاهل و فرزانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !

                                          " رحیم معینی کرمانشاهی"

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393| ساعت 18:41| توسط محمد صادق شهریزی| |

من به دنبال نگاهی هستم...

من نه عاشق هستم

و نه محتاج نگاهی كه بلغزد بر من

من خودم هستم و تنهایی و یك حس غریب

كه به صد عشق و هوس می ارزد

من نه عاشق هستم

نه دلداده به گیسوی بلند و نه آلوده به افكار پلید

من به دنبال نگاهی هستم

كه مرا از پس دیوانگی ام می فهمد!!

       محمدصادق شهریزی

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم تیر 1393| ساعت 12:59| توسط محمد صادق شهریزی| |

چرا تو ای شکسته دل خدا خدا نمی کنی ؟
خدای « چاره ساز » را چرا صدا نمی کنی ؟
به هر لب دعای تو فرشته بوسه می زند
برای درد بی امان چرا دعا نمی کنی ؟
ز پرنیان بسترت شبی جدا نبوده ای
پرند خواب را زخود چرا جدا نمی کنی
به قطره قطره اشک تو خدا نظاره می کند
به وقت گریه ها چرا خدا خدا نمی کنی ؟
سحر ز باغ ناله ها گل مراد می دهد
به نیمه شب چرا لبی به ناله وا نمی کنی ؟
دل تو مانده در قفس جدا ز آشیان خود
پرنده اسیر را چرا رها نمی کنی ؟
ز اشک نقره فام خود به کیمیای نیمه شب
مس سیاه قلب را چرا طلا نمی کنی ؟
به بند کبر و ناز خود از آن اسیر مانده ای

که روی عجز و بندگی به کبریا نمی کنی ؟

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم تیر 1393| ساعت 12:48| توسط محمد صادق شهریزی| |

ﭘﺴﺮ 16 ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﺮﺳﯿﺪ : ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪ
18 ﺳﺎﻟﮕﯿﻢ ﭼﯿﮑﺎﺩﻭ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ؟
ﻣﺎﺩﺭ : ﭘﺴﺮﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻧﺪﻩ
ﭘﺴﺮ 17 ﺳﺎﻟﻪ ﺷﺪ . ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪ ﺷﺪ،ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺍﺩ،ﺩﮐﺘﺮ ﮔﻔﺖ ﭘﺴﺮﺕ
ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻗﻠﺒﯽ ﺩﺍﺭﻩ . ﭘﺴﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﺮﺳﯿﺪ : ﻣﺎﻡ
ﻣﻦ ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ ...؟ ! ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩ . ﭘﺴﺮ ﺗﺤﺖ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﮥ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪ 18 ﺳﺎﻟﮕﯽِ ﺍﺵ ﺗﺪﺍﺭﮎ
ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻣﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ
ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻮﺩ ﺷﺪ ....
ﭘﺴﺮﻡ ؛ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﻪ
ﭼﯿﺰ ﻋﺎﻟﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ،ﯾﺎﺩﺗﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﭘﺮﺳﯿﺪﯼ
ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪﺕ ﭼﯽ ﮐﺎﺩﻭ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ؟
ﻭ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﺑﺪﻡ ! ﻣﻦ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﻭ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ،ﺍﺯﺵ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﮐﻦ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺕ ﻣﺒﺎﺭﮎ
ﺍﮔﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻱ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺗﻮ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﻠﺐِ ﻣﺎﺩﺭﻭ
ﻋﺸﻘﺶ ﻧﯿﺴﺖ، ﻭﺍﺳﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻳﻪ ﺑﺰﺍﺭ

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم تیر 1393| ساعت 12:41| توسط محمد صادق شهریزی| |

چه رسم جالبی است : محبت را میگذارند پای احتیاج صداقت را میگذارند پای سادگی سکوتت را میگذارند پای نفهمی نگرانیت را میگذارند پای تنهایی وفاداریت را پای بی کسی و آنقدر تکرار میکنند که خودت باورت مشود که تنهایی، بی کسی و محتاج …. .

نوشته شده در دوشنبه نهم تیر 1393| ساعت 13:40| توسط محمد صادق شهریزی| |

بی خیال تمام هیاهوی اطراف

بر ساحل زندگی قدم می زنم

بی خیال فکر تو

دنیای خود را نقاشی می کنم

بی خیال تمام آنچه باید باشد

نگین عشق را بر انگشت خود می آویزم

بی خیال همه رفت ها

به داشته های خود دل می بندم

اما

بگذار قدم بزنم...

قدم هایی سرشار از احساس بر ساحل زندگی

این روزها...

غروب عشق برای من

حیات دوباره خورشید

در آنسوی آسمان بودن ها؛ بر ساحل زندگیست!

نسیم دریا بر لبانم می نشیند

با خود می اندیشم

گویا

عشق در همین حوالی ست...

و باز می گویم

شاید

تا غروب عشق

نیمروزی باقی ست...

نوشته شده در سه شنبه سوم تیر 1393| ساعت 14:14| توسط محمد صادق شهریزی| |

به یک پلک تو می‌بخشم تمام روز و شب‌ها را
که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجه‌ات حسّی عجیب و مشترک دارم
فضا را یک‌نفس پُر کن به هم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم!
تو واجب را به جا آور رها کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشی‌هایم! چه بُغرنج است دنیایم!
چرا باید چنین باشد؟ نمی‌فهمم سبب‌ها را

بیا این‌بار شعرم را به آداب تو می‌گویم
که دارم یاد می‌گیرم زبان با ادب‌ها را

غروب سرد بعد از تو چه دلگیر است ای عابر
برای هر قدم یک دم نگاهی کن عقب‌ها را

نوشته شده در یکشنبه یکم تیر 1393| ساعت 12:21| توسط محمد صادق شهریزی| |

چه انتظار عجیبی

 

تو بین منتظران هم

 

عزیز من چه غریبی

 

عجیب تر که چه آسان ندیدنت شده عادت

 

چه بیخیال نشستیم

 

نه کوشش نه وفایی

                                        فقط نشسته و گفتیم: خدا کند که بیایی....

 

نوشته شده در جمعه بیست و سوم خرداد 1393| ساعت 12:42| توسط محمد صادق شهریزی| |

              

از عشق ِ تو بوده
هر جا که رسیدم
پای تو و اسمت
من جونمو میدم
گل می کنه حست
هر ثانیه در من
رویای یه دنیاست
تا جامو بگیرن

 

گل کردن غرورت
گل کردن منم هست
باید منو ببینن
تا پرچمت تنم هست
دروازه های دنیا
رو به منو تو بازه
دنیا قراره از ما
اسطورشو بسازه

♫♫♫

ایــران
تو ناجیه احساس من
ایـــران
غرور تو میراث من
ایــران
تمام حس بودنم
ایـــران
فدای مرز تو تنم

♫♫♫

ایـــران

به امید موفقیت تیم ملی فوتبال

در رقابت های ۲۰۱۴ برزیل

نوشته شده در سه شنبه بیستم خرداد 1393| ساعت 13:31| توسط محمد صادق شهریزی| |

                                             آدمک آخر دنیاست بخند √

                                         آدمک مرگ همین جاست بخند√

                                         دست خطی که تو را عاشق کرد√

                                          شوخی کاغذی ماست بخند √

                                            آدمک بچه نشی گریه کنی√

                                          همه دنیا سراب است بخند √

                                       آن خدایی که بزرگش خواندی √

                                         بخدا مثل تو تنهاست بخند √

                                    فکر کن درد تو چه ارزشمند است √

                                     فکر کن گریه چه زیباست بخند √

                                 صبح فردا به شبت نیست که نیست √

                                       تازه انگار که فرداست بخند√

                                        تازه آنچه که یادت دادیم√

                                   پر زدن نیست که در جاست بخند√

                                          آدمک نــغمه آغاز نخوان √

                                         به خدا آخر دنیاست بخند√

                                                     همین.....

 

نوشته شده در شنبه هفدهم خرداد 1393| ساعت 12:37| توسط محمد صادق شهریزی| |

باز هم ترانه های ناتمام

 سر گردان میان هوای پر باد و باران دلم

 چه می کند این پاییز با دلم!

 عجب حال و هوای عاشقانه ایست

 این روزهای خنک پاییزی

 نسیمی که زیر پوست صبح من می رقصد

 هر چند صبح تنهایی ست

 و آفتاب کوچک ظهرهایش

 با تمام نبودنت

 دلتنگی غروب غمناکش

 و سکوت دلگیر شب هایی که:

 جای خالی تو را در آغوش جستجو میکند

 و این پاییز چه می کند با دل من!

 یاد بارانی که روی پوست من و تو نم زد

 و ما گفتیم عشق را زیر باران دیدیم

 من به پاییز بودن تمام سال عادت کرده ام!

 اما به ندیدن تو...

نوشته شده در شنبه هفدهم خرداد 1393| ساعت 12:28| توسط محمد صادق شهریزی| |

: از خیاطی پر سیدند : زندگی یعنی چه؟


 گفت: دوختن پارگی های روح و دل با نخ توبه!!!

از نقاشی پرسیدند: زندگی یعنی چه؟

 گفت:به تصویر کشیدن زیباییها با بزرگ نمایی بالا در نگاه آدم ها!!!

از با غبانی پرسیدند: زندگی یعنی چه ؟

 گفت:کاشتن بذر عشق در زمین دلها زیر نور ایمان!!!

از میوه فروشی پرسیدند: زندگی یعنی چه ؟

 گفت:دستچین کردن خوبی ها در صندوقچه ی قلب!!!

از آهنگسازی پر سیدند: زندگی یعنی چه؟

 گفت:به تصنیف در آوردن سمفونی عشق در روح و جان آدمها!!!

 

حالا من از شما می پرسم:

چه تعریفی از زندگی داری؟!؟ واسه چی داری زندگی میکنی؟!؟

 هدفت چیه ؟!؟ واقعاْ زندگی یعنی چی؟!؟

نوشته شده در شنبه هفدهم خرداد 1393| ساعت 1:45| توسط محمد صادق شهریزی| |

اسم های مجازی

تصویر های مجازی

مشخصات مجازی

و در بین این همه چیزهای مجازی

تنها یک چیز حقیقت دارد

تنهایی من...

نوشته شده در شنبه هفدهم خرداد 1393| ساعت 1:26| توسط محمد صادق شهریزی| |

من باختــــــــــــــــــــم ...

 من پذیرفتم شكست خویش را

 پندهای عقل دوراندیش را

 من پذیرفتم كه عشق افسانه است

 این دل درد آشنا دیوانه است

 میروم شاید فراموشت كنم

 در فراموشی هم آغوشت كنم

می روم از رفتن من شاد باش

 از عذاب دیدنم آزاد باش

آرزودارم ولی عاشق شوی

                   آرزو دارم بفهمی درد را

                    تلخی برخوردهای سرد را

                           همین...

 

نوشته شده در جمعه شانزدهم خرداد 1393| ساعت 12:14| توسط محمد صادق شهریزی| |

امروز با وجود اطلاع قبلی یادگرفتم که دیگر به هیچ کس و هیچ چیز اعتماد نکنم.....

بگذارید راستش را بگویم.....

من برای خالی کردن عقده هایی که در وجودم سنگینی میکرد.....

تن به درد و دل به کسی که فکر می کردم مرا درک میکند دادم.....

چرا ان شب.....

درماشین.....

درست وقتی که از من خواست سفره دلم را برایش پهن کنم.....

گول چشم های معصوم و کلام دو پهلویش را خوردم.....

اری تقصیر خودم بود....

هرچه که سرم بیاید کم است....

بازهم از یک رو بودن و سادگی ضربه شدیدی خوردم.....

که شاید این بار برای جبرانش تاوان سختی در انتظارم باشد....

ای خدای این دل پوسیده من....

پرشده از خاطرات نصفه و نیمه ی این و آن.....

تا می ایم خاطرات قبلی را از آن بیرون کنم......

خاطرات بعدی می اید و جلوی رفتن قبلی هارا هم می گیرد....

ای خدااااااا......

تاکی باید سهم من از زندگی تنهایی باشد؟؟؟؟

ای خدا آزار من در این دنیا به کدام مخلوق تو رسیده؟؟؟؟

که باید این گونه پاسخ گو باشم؟؟؟؟

ای خدا.....من از تمام این ادم ها بریده ام.....

از آن غریبه ها گرفته تا همین اشنا ها......

ای خدا اگر این یک ذره ایمان را هم نداشتم......

تا الان باید از تو هم قطع امید می کردم.....

استغفرالله....این چه سخنی بود که من بر زبان اوردم؟؟؟؟

مگر می شود خدا به آن عظمتش از بنده اش روی برگرداند؟؟؟؟

نه...نه...محال ممکن است....

پس باز هم دلم را به این ایه و معنایش دلخوش می کنم.....

.........فاالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین........

...وخداوند بهترین حافظ و او مهربان ترین مهربانان است...

                  همین....

         محمدصادق شهریزی

نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم خرداد 1393| ساعت 2:29| توسط محمد صادق شهریزی| |

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق

عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست

چه قانون عجیبی! چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی!

که هر بار ستاره های زندگیت را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره کنی

و خود در تنهایی و سکوت با چشمهای خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره نشینی

و خاموش و بی صدا به شادی ستاره های از تو گشته جدا دل خوش کنی

و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری...

 

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393| ساعت 14:34| توسط محمد صادق شهریزی| |

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393| ساعت 14:24| توسط محمد صادق شهریزی| |

تو مقصری اگر من دیگر ” من سابق ” نیستم !

من را به من نبودن محکوم نکن !

من همانم که درگیر عشقش بودی !

یادت نمی آید ؟!

من همانم !

حتی اگر این روز ها هر دویمان بوی بی تفاوتی بدهیم !

همین...

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم خرداد 1393| ساعت 23:24| توسط محمد صادق شهریزی| |

ساده که میشوی

همه چیز خوب میشه

خودت

غمت

مشکلت

غصه ات

هوای شهرت

آدمهای اطرافت

حتی دشمنت

یک آدم ساده که باشی

برایت فرقی نمیکند که تجمل چیست

که قیمت تویوتا لندکروز چند است

فلان بنز آخرین مدل ، چند ایربگ دارد

مهم نیست

چمران کجاست

قدوسی و پاسداران و ارم و فرهنگ شهر

کدام حوالی اند

 رستوران هفت خوان

گرانترین غذایش چیست

ساده که باشی

همیشه در جیبت شکلات پیدا میشود

همیشه لبخند بر لب داری

بر روی جدولهای کنار خیابان راه میروی

زیر باران ، دهانت را باز میکنی و قطره قطره مینوشی

آدم برفی که درست میکنی

شال گردنت را به او میبخشی

ساده که باشی

همین که بدانی بربری و لواش چند است

کفایت میکند

نیازی به غذای گران قیمت نیست

آبگوشت هم خوب است 
ساده که باشی

آدمهای ساده را دوست داری که

بوی ناب آدم میدهند

همین...

محمدصادق شهریزی

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم خرداد 1393| ساعت 17:11| توسط محمد صادق شهریزی| |

بگو عاشقی تا سلامت کنم
تمام دلم را بنامت کنم
دل زار من لایقت نیست نیست
بگو تا وجودم را نثارت کنم
غم بی کسی را نتوان نوشت
به چشمم بخوان تا تلاوت کنم
پیامت رسید وگسست عاشقی
چه گویم چگونه طلب از جمالت کنم
برای دل خسته ات مرده ام
نمی گویم ای جان، چگونه زیارت کنم
برای تو از حق ،جان خوش خواسته ام
 برای سلامت من امشب دعایت کنم
همین...

 

نوشته شده در یکشنبه یازدهم خرداد 1393| ساعت 23:36| توسط محمد صادق شهریزی| |

نوشته شده در یکشنبه یازدهم خرداد 1393| ساعت 23:22| توسط محمد صادق شهریزی| |

نوشته شده در یکشنبه یازدهم خرداد 1393| ساعت 23:16| توسط محمد صادق شهریزی| |


قالب رايگان وبلاگ پيچك دات نت